Part.3

- Spierdalaj! – krzyknął nie puszczając moich włosów i jeszcze mocniej za nie szarpnął.

Nieznany głos znowu się powtórzył i podszedł bliżej, ale nadal nie mogłam zobaczyć kto to, nawet o tym nie myślałam. Ból, który mi sprawiał był nie do zniesienia.

- Zostaw ją! Trzeci raz się nie powtórzę. – syknął.

- Haha. Weź koleś nie Twoja sprawa, więc spieprzaj, bo jak nie..

- Bo jak nie to co? Hmm. – usłyszałam śmiech. Popatrzyłam na niego. Był to ten sam chłopak, który mnie wtedy popchnął. Podszedł do niego i chwycił go za ciuchy oraz przystawił do ściany. – Bo jak nie to co?! – powiedział cicho, ale wyraźnie.

- Nic, dobra wyluzuj. Jest okay. – chłopak podniósł ręce w obronnym geście.

- No, tak myślę. Czy mam Cię potraktować tak jak Ty ją? – zapytał, na co chłopak pokiwał tylko głową. - Wynocha mi stąd, kurwa! – nie zwracałam uwagi na to co robią, ale słysząc to spieprzali gdzie pieprz rośnie. Siedziałam tam na ziemi, cała zapłakana, czułam się strasznie i do tego było mi zimno. Zastanawiałam się dlaczego mi pomógł. Poczułam, że kładzie mi na plecy swoją kurtkę i podaję mi rękę.

- Chodź. – powiedział czułym głosem. Wzięłam jego rękę i podniosłam się z ziemi. Popatrzyłam na niego, a mój żołądek obrócił się o 180^o. Miał wręcz karmelowe tęczówki, na widok których moje nogi się ugięły. Był przystojny, śliczny. Dobra Julia ogarnij się! Chłopak wziął mnie za rękę i ciągnął w stronę ulicy.  

Doprowadził mnie do swojego czarnego Range Rover’a i otworzył mi drzwi. Popatrzyłam na niego dziwnie, ocierając łzy. W tej chwili dopiero dotarło do mnie co tak naprawdę się stało i łzy same płynęły po policzku. Jak by nie brunet. No właśnie, jak by nie on, to co by mi zrobili?

- Mała wejdź. – wyrwał mnie z zamyślenia.

- Em.. Ale.. Chciałam Ci podziękować. – wystukałam pociągając nosem.

- Dobra. Podziękujesz mi w samochodzie. Wsiadaj, bo piździ. – poganiał mnie machając ręką. Posłuchałam go i wsiadłam do środka. Po chwili chłopak znalazł się obok mnie i podał mi chusteczki.

- Przestań płakać. – ale ja nie potrafiłam. Łzy same spływały mi po policzkach, nie kontrolowałam tego. – Julie. – powiedział czułym głosem. Popatrzyłam na niego z dziwieniem.

- Skąd wiesz jak mam na imię? – zapytałam. Przecież, nie przedstawiałam mu się.

- Ryan. – odpowiedział odpalając fajkę.

- Aaaa. No tak, mogłam się domyślić.

Co to miało znaczyć Ryan. Że co, że opowiadał mu o mnie. No w sumie kumplują się to trudno żeby nie. Nie pytałam o nic tylko próbowałam odgonić dym sprzed mojego nosa. Nie byłam do tego przyzwyczajona. Chłopak to zauważył i lekko odchylił okno. Przypomniało mi się, że w pełni mu nie podziękowałam, więc zaczęłam.

- Jeszcze raz dziękuje. Gdy by nie Ty, to nie wiem, jak by się to skończyło, nawet nie wiem dlaczego się mnie uczepili. Chyba wiszę Ci przysługę. – Boże ja rozmawiam z chłopakiem i to jeszcze takim!

- Nie ma za co. Byłem blisko. Po za tym nie cierpię, gdy ktoś robi krzywdę dziewczynie. Jak byś się może tak nie ubrała, to by się nie uczepili. – podniósł brwi i popatrzył na mnie od góry do dołu. - A co do przysługi to pomyślę. Chcesz jechać do domu? – ten chłopak jest miły. Przecież wydawał się taki chamski.

- Nie chcę. – wymamrotałam. Nie miałam ochoty tam jechać.

- Okay. – chłopak odpalił samochód i ruszył z piskiem opon. Zastanawiałam się gdzie mnie zawiezie, ale nie miałam zamiaru się o to pytać. Jechaliśmy w ciszy, słuchając jakieś tandetnej muzyki. Boże jeszcze trochę i nie wytrzymam! Postanowiłam przerwać ciszę.

- A Ty jak masz na imię? – zapytałam zerkając na niego. Uśmiechnął się, a ja poczułam stado motyli w brzuchu. Miał prześliczny uśmiech. Gwałtownie zagryzłam wargę.

- Justin. – odpowiedział.

- Uwielbiam to imię. – o mój Boże. To było nie kontrolowane. No przecież zawsze muszę coś palnąć.

- Twoje też jest śliczne. – oblizał usta. Poczułam, że czerwienią mi się policzki.

Justin’sPOV

- A Ty jak masz na imię? – zapytała zerkając na mnie. Uśmiechnąłem się. A ona przygryzła wargę. Słodko wyglądała. Była zdenerwowana.

- Justin. – odpowiedziałem.

- Uwielbiam to imię. – powiedziała. Stwierdzam jej słodki głosik, aż pieścił ucha.

- Twoje też jest śliczne. – oblizałem usta. Dziewczyna zaczęła bawić się palcami, byłą spięta, nawet tak wyglądała. Dojechałem do mojego domu, a tak na serio to mojego, Ryan’a i Chaz’a. Nie było ich w domu, więc mogłem spokojnie wziąć Julie ze sobą.

- Idziesz? – zapytałem. Dziewczyna spojrzała na mnie zdezorientowana, chyba o czymś myślała.

- Em. Tak. – otworzyła i drzwi i wysiadła. Zrobiłem to samo. Dziewczyna podeszła do mnie na bosaka.

- Hahah. Szpilki to gówno, no nie? – zapytałem pokazując palcem na czerwone buty, które trzymała w ręce. Uśmiechnęła się do mnie. Miała uroczy uśmiech. No nie dziwie się, że Ryan teraz tak za nią. Niezła laska z niej. 

- No ba.

- Chodź. – położyłem rękę na jej plecach.

- Auć. – prawie wyszeptała. Odsłoniłem jej włosy. Miała lekką ranę przecięcia na ramieniu.

- Chodź, opatrzymy to. – udałem się w stronę drzwi, dziewczyna zrobiła to samo. Weszliśmy do środka. Julia zaczęła się rozglądać. A po chwili z jej ust wypłynęło jedno słowo : Wow!

Na mnie ta chata jakiegoś wrażenia nie robiła, może na początku, ale teraz to nie. Zauważyłem, że mała jest zmęczona, więc zaprowadziłem ją do swojego pokoju i wyciągnąłem jej jakieś ciuszki.

- Masz. Przebierz się. – podałem jej. Patrzyła na mnie. Teraz dopiero mogłem zobaczyć jej oczy. Były zielone z domieszką niebieskiego. Śliczne.

- Em, a czyje to? – zapytała niepewnie. Ona nadal była przestraszona, a przecież nic jej tutaj nie grozi.

- Mojej siostry. I uspokój się już. Tutaj jesteś bezpieczna. Nic Ci się już nie stanie. Bynajmniej nie przy mnie. – uśmiechnąłem się do niej, zrobiła to samo. Wzięła ciuchy i poszła do łazienki. Po 15 minutach wyszła. Wyglądała okropnie. Hah, żartuję! Wyglądała…. Hmm…. Słodko. Tak. To dobre słowo. Była taka drobna. Nawet bluzka była jej za duża i spadała jej z ramienia. Siedziałem na łóżku z apteczką, żeby opatrzeć jej tą ranę. Stała przede mną z przygryzioną wargą.

- Nie przygryzaj tej wargi, jeżeli nie chcesz, żebym Cię tutaj zaczął pieprzyć.

- Emm… Przepraszam. – zaczerwieniła się.

- Siadaj. – pokazałem jej miejsce obok mnie. Usiadła niechętnie i daleko ode mnie. Przybliżyłem się do niej i powiedziałem na ucho.

- Nie gryzę Kochanie. - dziewczyna zdrętwiała, na co tylko się uśmiechnąłem. – A teraz Ci opatrzę ranę. – powiedziałem dziecinnym głosem. Julia się uśmiechnęła, uwielbiam to u niej. Nie no Bieber opanuj się. Nawet jej nie znasz. Ale można poznać no nie. Kapnąłem wodą utlenioną na jej ranę, na co ona tylko zasyczała, przykleiłem plaster i lekko pocałowałem. Uśmiechnąłem się sam do siebie widząc jak dziewczyna się zarumieniła. Postanowiłem pójść wziąć szybki prysznic.

Julia’sPOV

Opatrzył mi ranę, był przy tym taki delikatny. Ciacho. I ja z nim normalnie rozmawiałam i nawet aż tak się nie spinałam, no trochę tak, ale nie dużo. Za zwyczaj cała się trzęsę, no i mówię głupoty. Ale to już wiecie. Jak pierwszy raz się z nim „spotkałam”, nie był miły, wręcz przeciwnie był okropny. Już wtedy mogłam zauważyć, że jest pewnym siebie dupkiem. A teraz? Rozglądnęłam się po pokoju. Był mega ogromny. Ściany miały odcienie brązu od jasnego do ciemnego, na niej był napis „Life is not a fairy tale. Remember!”. Okay. Nie wnikam, może dla niego ten tekst ma jakieś znaczenie. Ale w sumie zgodzę się z tym. Życie to nie bajka. Szkoda. Wielkie łózko stało na środku pokoju, a w zachodniej części stała czarna kanapa oraz malutki stolik, a na ścianie wisiała plazma. Popatrzyłam przez okno, ale nic ciekawego nie zobaczyłam. Jedynie ciemność i stojące na tarasie krzesła. Trochę mroczny ten pokój. Hah, ale mi się podoba. Położyłam się na białą pościel, a głowę oparłam o brązową poduszkę, wyjęłam telefon, by napisać mamie, że śpię u koleżanki, a Rox, że ze mną wszystko w porządku i nie ma się martwić. Położyłam telefon przy głowie. Zamknęłam na chwilę oczy, ale już ich nie otworzyłam, zasnęłam. 

Justin’sPOV

Wróciłem do pokoju. Julie już spała. Słodko wyglądała. Podszedłem do niej i przykryłem ją kocem. Mam nadzieję, że Ryan nie będzie zły. A w sumie to o co. Po za tym będę sobie przyprowadzał kogo tylko chcę. Obojętnie, czy to będzie jego najlepsza przyjaciółka, która go nie chce znać, czy największy wróg.  Mam to gdzieś. Nie mogłem tej dziewczyny tak po prostu tam zostawić. A jeżeli Ryan by się dowiedział, że tam byłem i jej nie pomogłem, a jej by się coś stało, jednym słowem zabił by mnie.

Wziąłem jedna poduszkę, koc i położyłem się na kanapie obok. Zamknąłem oczy i poszedłem spać.

Rozciągnąłem się. Niewygodna ta kanapa. Nie jestem przyzwyczajony. Popatrzyłem na łóżko. Julie już nie spała, siedziała i mi się przyglądała.

- Dzień Dobry. – powiedziałem zachrypniętym głosem.

- Dzień Dobry. – uśmiechnęła się do mnie. – Wygodnie?

- Tak, jak najbardziej. – odpowiedziałem sarkastycznie z uśmiechem na twarzy. Wstałem i rzuciłem się na wolne miejsce obok Julii. Dziewczyna obróciła się do mnie. Jak z samego rana wygląda ślicznie. Zauważyłem, że chce coś powiedzieć, ale się wahała. W końcu wydusiła z siebie.

- Jestem głodna. – powiedziała cicho spoglądając na mnie.

- Ja też. – zaśmiałem się. – Tylko nie chcę mi się wstać, a po za tym i tak nic nie ma.

- To mamy problem. – jej ramiona podniosły się do góry, a później opadły. Uśmiechnąłem się do niej.

- Justin! – do pokoju wpadł Ryan. O kurwa! – Julie? – spoglądał to na mnie, to na dziewczynę. 

_____________________________________________________________________________________________

To jest następny. Mam nadzieję, że się podoba. 

Staram się ;)